اخلاق در قرآن (12)

امانت داري - نهي از خيانت




انسان چون از خدا غفلت كند ، توجه بـــــه خود جاي توجه به خدا را مي گيرد و چون خود به

جاي خدا نشيند هر حُســـــن و كمالي را كه در خود مي بينــد ( ظاهر ي يا باطني  ) از خود

مي داند و به خود منتسب مي كند ، در نتيجه خود پسنـــــــــد مي شود : و خود بيني اولين

نشانه كبر و نخوت است و خيانــــت به ديگران از عوارض همين تكبر است و اينكه اين انسان

خود پسند كه متكبر شده و دست به خيانت زده ، يقينا امانت دار خوبي نيست .
 
اما آيات كريمه در اين رابطه :
« ان الله يامركم ان تودوالامانات الي اهلها » ( نسا- 58 )

( خداوند شما را امر مي كند كه امانت ها را به صاحبانشان رد كنيد ) .

ودر آيه 27 سوره انفال خيانت به امانت را در رديف خيانت به پيامبر ذكر مي كند :

« اي كساني كه ايمان آورده ايد به خداوند و فرستاده او خيانت نكنيد و به امانت هاي يكديگر

نيز خيانت نورزيد در حاليكه مي دانيد »

و در سوره مومنون آيه 8 و معارج آيه 32 آمده است :
 « والذين هم لاماناتهم و عهدهم راعون »

(مومنان كساني هستند كه امانت ها و عهدهايشان را رعايت مي كنند).
« فان امن بعضكم بعضت فيؤد الذي اؤتمن امانته»‌( بقره - 283 )

( اي مومنان هرگاه يكي از شما ديگري را اميـــــن شمرد و در مقابل قرضي كه داده سند يا

گروي نگرفت بايد شخصي كه او را امين شمرده اند امانت را بپردازد )

و در آيه 75 سوره آل عمران آمده است كه : از اهـــــــل كتاب ( يهود و نصاري ) چنان كسي

هست كه اگر به يك قنطار ( مال هنگفت ) از مال به وي اطمينان كني آن را به تو مي پردازد

و چنان كسي نيز هست كه اگر به يك دينــــــار او را امين بشماري آن را به تو پس نمي دهد

مگر اين كه بالاي سر او بايستي و از او به شدت مطالبه كني .