دليل مفرد و جمع بودن بعضي از اصطلاحات در قرآن (3)




در جاي جاي قرآن كه كلمه ( السماء‌) و لفظ ( الارض ) آمده است ، كلمه ( ارض ) به صورت

مفرد است و به شكل جمع يعني ( ارضون ) ذكر نشده اســـــت ، به خلاف ( السماء ) كه به

صورت جمع يعني ( السموات ) آمده است ، علت ايـــــــن است كه لفظ ( ارضون ) سنگين و

ثقيل است لذا به شكل مفرد استعمال شده اســـــت و هنگامي كه خداوند مي خواهد جمع

( ارض ) را بيان فرمايد ، فرموده است : « و مـــــن الارض مثلهن » ( طلاق / 12 ) كه باز اين

كلمه به صورت مفرد آمده است اما لفظ (سما ء ) گاهي از مواقع به صورت جمع و گاهي به

شكل مفرد است .

هر گاه از كلمه اي ، اراده عدد بشود آنرا به صورت جمع كه دليل بر وسعت و كثرت و عظمت

است مي آورند مانند : « سبح لله ما في السمـوات » ( حديد - حشر - صف - 1 ) يعني همه

موجودات كه در آسمان ها هستنــــــــــــد خدارا تسبيح كي كنند و آيه « قل لا يعلم من في

 السموات و الارض الغيب الا الله » ( نمل / 65 )

اين كه كلمه ( سموات ) در آيـه به صورت جمع آمده مراد اين است كه هيچ يك از موجوداتي

كه در آسمان ها هستنـــــــد جز الله داننده نهان ها نيست . و هر زمان كه از كلمه ( سماء )

اراده جهت شود به صيغه مفرد آمده است .

مانند :

« وفي السماء رزقكم و ما توعدون » ( ذاريات / 22 )

و :
 
« ء امنتم من في السماء ان يخسف بكم الارض » ( ملك / 16 )

كه مراد از كلمه ( سما ء در دو آيه ياد شده ، جهت و سو است يعني از بالاي شما .